Dijital kapitalizm, sahipliği farkettirmeden ve zamana yayarak erişime dönüştürdü. Sanki bir sabah uyandık ve artık çoğu kültürel ürüne gerçekten sahip olmadığımızı farkettik. Oysa bir dönem müzik albümleri satın alırdık. Filmleri arşivlerdik. Kitaplık kurardık. Oyun koleksiyonlarımız vardı. Tüm bu medya ürünlerinin “bizim olması”gündelik yaşamın sıradan bir olgusuydu. Sonra küçük teknik değişiklikler başladı.Önce kasetler ve videolar kaldırıldı; ardından bilgisayarlardan CD/DVD sürücüleri telefonlardan SD kart girişleri çıkarıldı.Şimdi otomobillerden CD/DVD sürücülerinin yanı sıra bazı modellerde USB-A girişlerinin sessizce kaldırılmaya başlanması aslında basit teknik bir tasarım tercihi değil. 

Bugün Spotify’da dinlediğimiz müzik bizim değil. Netflix’te izlediğimiz film bizim değil. İnternetten satın aldığımız E-kitaplar bizim değil. Steam’de alınan oyunların çoğu fiilen lisans.Yani artık ürün satın almıyoruz. Geçici erişim hakkı kiralıyoruz.Bu dönüşüm, dijital kapitalizmin fiziksel sahiplikten,erişim modeline geçişinin gündelik hayattaki en görünür işaretleri. Çünkü dosya saklamak zahmetli hale getirildi. Yerel depolama küçüldü; bulut depolama büyüdü.Fotoğraflar, belgeler, müzik ve arşivlerin buluta taşınması konfor sundu; ancak karşılığında sürekli internet, ödeme ve platform bağımlılığına dayalı yeni bir ilişki biçimi yarattı.Bu değişimler “teknolojik sadeleşme” gibi sunuldu. Oysa gerçekte olan şey altyapısal zorunluluğun dayattığı ödeme yükümlülüğü.Bulut temelli platform altyapıları........

© 12punto