Jeffrey Epstein yazışmalarının ABD Adalet Bakanlığı tarafından kısmen de olsa ifşa edilmesi, doğal olarak politik figürler, güç ilişkileri ve mahrem bağlantılar etrafında yoğun bir tartışmayı tetikledi. Bu tartışma büyük ölçüde haklıydı. Gücün, paranın ve görünmez ağların nasıl çalıştığı sorusu her zaman meşrudur. Ancak bu kez dikkat çekici bir şey oldu: Suçun kendisi, suçun nasıl mümkün olduğu, fail zihniyeti ve davranış örüntüleri tartışmanın gölgesinde kaldı.

Oysa bazı suçlar vardır ki, onları yalnızca “kim kimi tanıyordu” sorusuna indirgerseniz, asıl mekanizmayı gözden kaçırırsınız. Çocuklara yönelik cinsel istismar bunların başında gelir.

Epstein vakası etrafında dönen tartışmaların önemli bir kısmı, ya bu olguyu büyük bir “örgütlü komplo”ya dönüştürüyor ya da tam tersine, “tekil bir sapkınlık” olarak açıklamaya çalışıyor. Her iki yaklaşım da meseleyi eksik okuyor. Bu noktada, ABD Adalet Bakanlığına bağlı Office of Juvenile Justice and Delinquency Prevention ile National Center for Missing and Exploited Children (NCMEC) iş birliğiyle hazırlanmış, FBI’dan emekli özel ajan Kenneth V. Lanning’in 2001 tarihli raporu son derece öğretici bir yerde duruyor. Bu raporu ABD Adalet Bakanlığı'nın ifşa ettiği metinler arasında buldum.

Lanning raporunun daha giriş bölümünde önemli bir uyarı yapıyor: Çocukların cinsel istismarı meselesi tarihsel olarak “inkâr” üzerinden yönetilmiş bir alandır. Toplumlar bu tür suçların varlığını kabul etmek istemez; kabul ettiklerinde ise çoğu zaman iki uç arasında savrulurlar: ya sorunu küçümserler ya da gerçekliği aşan anlatılar üretirler .

Raporun en dikkat çekici taraflarından biri, bu alandaki abartılı ve kanıtsız iddialara karşı da açık bir mesafe koymasıdır. Lanning, “her üç çocuktan biri istismar ediliyor”, “küresel çocuk köleliği ağları her yerdedir” gibi söylemlerin, kanıta dayanmayan ve çoğu zaman profesyonel müdahaleyi zorlaştıran anlatılar olduğunu vurguluyor. Ona göre, gerçekler zaten yeterince ağır; dolayısıyla, süslenmeye ihtiyaç duymaz.

Bu........

© 12punto