Çocuklarım için farklı hayaller kurmuştum. Spor, müzik, her türlü derse gittik, geldik. Daha anlaşılır (bana göre!), daha iş garantili meslekleri olsun istedik.

Onlar ne mi yaptı? “Kendi kararımızı kendimiz veririz” dediler. Aslında bizim onlara yıllarca anlattığımız şeyi hatırlattılar: “Siz bizi böyle yetiştirdiniz. Kararlarınızı kendiniz alın, doğru yolu kendiniz bulun dediniz. En önemli kararımızda neden söz bizde değil?” dediler.

Bugün bir mimar ve bir psikolog kızım olabilirdi. Ama bugün, tekstil tasarımcısı ve tiyatrocu iki kızım var. Ve her gün “iyi ki bizi dinlemediler” diyorum.

“İnsan kendi merakının peşine düşmezse, başkaları onun yerine karar verir.”

Biz ise yıllarca kültür, sanat, spor… Bunları “iyi bir hobi” olarak gördük. “Gerçek iş” başka bir şey sandık. Etrafımda o kadar çok genç gördüm ki… Ortaokul veya lise son sınıfta, sınav uğruna hayatlarının merkezindeki tutkularını bıraktılar. Yüzme, su topu, basketbol, müzik, tiyatro…

Benim kızım başka bir şey yaptı. Covid döneminde, herkesin kafası karışıkken geldi ve “Tiyatro okuyacağım” dedi. Üstelik bir de pazarlık yaptı:

“Olmazsa değiştiririm. 50 yılımı yakacağıma 2 yılımı yakarım.”

O kadar mantıklıydı ki… Belki de hep düşünüp yapamadığımız şeydi.........

© 10 Haber