Kendimden başlayayım.

Babam, askeriyeden kırklarının başında emekli oldu ve Eyüp’te bir tuhafiyeci devraldı.

Düşünün; 30 yıl gemilerde telsizcilik yapmış birinin yapacağı en son işlerden biri: dikiş dikenlere makara, çıtçıt, düğme, tela, iğne, tığ satmak. Aklınıza gelen tüm “tuhaf” malzemeler.

Ama öyle olmadı. Severek ve tutkuyla yapılan iş başarı getiriyor. Babam, Eyüp’ün “Deniz Tuhafiyecisi” oldu.

Biz de işin içindeydik. 8-9 yaşlarından itibaren ailece dükkâna gidip geldik. Yemek taşıdık, tezgâha geçtik, kutular indirdik.

Ama ben 11 yaşında şunu anladım: Baba ile iş yapmak zor. Hem o zor, hem ben ona zor. Çünkü hayallerimiz farklıydı.

Beni aldı, Eminönü otobüsüne bindirdi, Kapalıçarşı’da Selahattin Abi’nin yanına bıraktı. Ve hayatımın en değerli eğitimi başladı. Tam 11 yıl, her yaz tatilinde oradaydım.

Tuhafiyeci veya holding fark etmiyor; aile işleri sandığımız kadar kolay yürümüyor

Hep söylerim: Kapalıçarşı bana üniversiteden daha fazlasını öğretti. Orada büyüdüm, insanı öğrendim, ticareti gördüm.

Ve bir karar verdim: Aile işinde kalmayacağım. Daha büyük takımların parçası olmak, farklı ülkelerde çalışmak bana daha cazip geldi.

Tuhafiyeci veya holding fark........

© 10 Haber