İrem Hanım merhaba,
34 yaşındayım, bekarım. Çok iyi okullarda okudum, yüksek lisans yaptım. Ailem maddi olarak oldukça iyi durumda. Yaklaşık iki yıldır birlikte olduğum erkek arkadaşım ise 36 yaşında, lise mezunu ve çok daha mütevazı bir aileden geliyor. Bunları yazarken bile kendimi kötü hissediyorum çünkü gerçekten çok efendi, dürüst ve çalışkan bir adam. Beni seviyor, bana çok iyi davranıyor. Çocuklarla arası harika ve artık evlenip çocuk sahibi olmak istediğini açıkça söylüyor. Ben de anne olmak istiyorum. Ama evlilik konusu ciddileştikçe içime korkular düşmeye başladı. Arkadaş çevrelerimiz çok farklı. Ben seyahat etmeyi, kitapları, sergileri, uzun uzun konuşmayı seviyorum. Bazen anlattığım şeylerle hiç ilgilenmiyor. Ailem de açıkça söylemese bile uygun mu diye sorguluyor. En çok da gelecekte çocuğumuz olduğunda korkuyorum. Eğitim konusunda aynı şeyleri isteyecek miyiz? Para konusunda anlaşabilecek miyiz? Ben zamanla ona tepeden bakmaya, o da bana öfkelenmeye başlar mı? Sonra kendime kızıyorum. ‘Diplomayla mı evleniyorsun, adamla mı?’ diyorum. Bir tarafta bana çok iyi davranan ve baba olmak isteyen bir adam var, diğer tarafta ‘Dünyalarımız farklı’ diyen bir ses. Bu snobluk mu, yoksa evlenmeden önce ciddiye almam gereken bir uyumsuzluk mu?

Değerli Okurum,
Hayata seninle aynı yerden bakmayan bir erkekle ortak bir hayat kurulabilir mi? Lise değil konu. Çok iyi üniversiteler bitirip hayatla hiçbir merakı olmayan insanlar da var, lise mezunu olup kendini yetiştirmiş, dünyaya açık, son derece donanımlı insanlar da var. Ama senin mailinde beni düşündüren eğitim farkından çok başka bir şey.

Ona hayranlık duyuyor gibi değilsin sanki. Uzun ilişkilerde sevgi kadar saygı ve hayranlık da önemlidir. “Çok efendi, beni çok seviyor” kıymetlidir ama evlilik için tek başına yeterli olmayabilir. Çünkü bir süre sonra yaşayacağınız hayatı ortak değerleriniz belirler. Bak aklıma ne sorular geliyor. Çocuk nasıl yetiştirilecek? Para nasıl harcanacak? Kadının........

© 10 Haber