Bir zamanlar yorgunluk fizikseldi. Uzun bir günün ardından hissedilen, uyuyunca geçen bir şeydi. Şimdi ise başka bir yorgunlukla karşı karşıyayız: görünmeyen, dinlenince geçmeyen, hatta çoğu zaman nedenini bile tam koyamadığımız bir tükenmişlik hali. Hem fiziksel hem zihinsel.

Yakın zamanda buna “dijital yorgunluk” denmeye başladı.

Günün ilk dakikalarında telefona uzanmakla başlıyor her şey. Mesajlar, bildirimler, gece kaçırılan haberler… Daha yataktan kalkmadan zihnimiz dolmaya başlıyor. Gün içinde onlarca sohbet, yüzlerce içerik, bitmeyen bir akış. Sosyal medyada birkaç dakika geçireyim derken saatlerin kaybolması artık sıradan. Ve tüm bunların arasında zihnimiz hiçbir zaman gerçekten “boş” kalamıyor.

Üstelik mesele artık sadece sosyal medyada değil. Günün büyük kısmı ekran karşısında, mailler arasında sıkışıp kalıyor. Daha birine cevap vermeden yenisi düşüyor. Çoğu zaman nefes almaya bile fırsat bırakmadan biten bir toplantının ardından diğeri başlıyor. Kamera açık, mikrofon kapalı, zihin ise yarı açık… Sürekli bağlıyız, ama nadiren gerçekten odaklanıyoruz. İş bitiyor gibi görünüyor ama zihnin mesaisi hiç bitmiyor.

Sorun sadece maruz kaldığımız içerik miktarı değil, sorun aynı zamanda bunun üzerimizde yarattığı görünmez baskıda. Herkes bir şeyler yapıyor, üretiyor, geziyor, başarıyor. Sürekli bir........

© 10 Haber