Cumartesi akşamı uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yaparak İstiklal ’de arkadaşlarımla buluştum. Beyoğlu’nu olduğu haliyle görmek istedim. Daha doğrusu, artık neye dönüştüyse onunla yüzleşmek. Hem iyi geldi hem de insanın içini sıkan türden bir düşünce yükü bıraktı.

90’ların sonu, 2000’lerin başında İstiklal ‘de çok zaman geçirmiştim. O halini özlemiyor değilim. O zamanlar Beyoğlu sadece kalabalık değildi; bir ruhu, bir dili, bir iddiası vardı. Bugünkü haliyle karşılaştırınca insan şunu fark ediyor: Beyoğlu’nun geçirdiği dönüşüm, bu ülkenin geçirdiği dönüşümden bağımsız değil. Aynı hoyratlık, aynı acele, aynı derinlik kaybı. Eskiden hayat vardı, şimdi ne var bilmiyorum ☹

Asmalı Mescit’e adımımı attığım anda kalabalık çarptı yüzüme. Otoparklar dolu, masalar dolu, sokaklar tıklım tıklım. İnsanlar birbirine değmeden yürümeye çalışıyor ama neredeyse imkânsız. On adım atıyorsunuz, müzik değişiyor. Bir masadan arabesk yükseliyor, birkaç adım sonra elektronik ritimler, biraz ileride yabancı bir dilde pop şarkısı. İstiklal ’in çok sesliliği hâlâ yerinde ama bu sesler artık bir ahenk oluşturmuyor; üst üste biniyor, kakofoniye dönüşüyor. Ve eskisine bilene iyi gelmiyor.

Uzun süredir dışarı çıkmıyor olmamın da payı vardır elbette ama Beyoğlu,........

© 10 Haber