“Aşılması en zor mesafe, bazen aynı odada oturan iki insanın arasındadır.”

–Defterimden, kime ait olduğunu hatırlamadığım bir cümle-

Eskide kalmış bir akşam yemeği var içimde.

Masa kalabalık, sofrayı belki de ben kurmuşum, ortam sıcak, sesler birbirine değiyor.

Değişik yerlerde çok kez yaşanmış olabilir bu, evde, bahçede, deniz üstünde.

Kimse geç kalmamış. Kimse acele etmiyor. Kimse telefonuna bakmıyor. Sözler yavaş. Herkes konuşanı dinliyor, bakışlar birbirinin yüzünde.

Ve o Yüz denilen içbükey aynalar henüz kızarabiliyor.

Utanmak, öylesi bir sofrada ‘herkesin paylaştığı sessiz bir dil’ gibidir.

Yüksek sesli değildir o dil, ama onu bilen herkes duyar.

Hafızamda o dilin olmadığı başka masalar da var.

Bazıları geç gelerek diğerlerini bekletmiş. Kiminin sesi bütün konuşmaların üstünü örtüyor orada, yüksek sesle konuşmak coşku sanılıyor, belki haberler geride akıyor ona bakıyor biri, kimse tam olarak kimseye bakmıyor…

Kimi sanki istemeyerek orada, eğreti, sanki bu hafif sezilsin de istiyor.

Telefonlarda ardı arkası kesilmeyen mesajlar.

Söylenecek bazı cümleler boğazda kalıyor.

Çünkü tatsızlık olmasın, ortam bozulmasın........

© 10 Haber