Oğuz Atay’ın romanlarını ara ara her karıştırışımda, kelimelerinin arasından onun kendisinin belirmesi gibi bir şey oluyor.

Belki bunun nedeni, onun romanlarında insanın kendisini başkasında bulma arzusunu farklı biçimlerde anlatmış olmasıdır.

Bu bir tutunma arayışıdır.

Turgut, Selim’i ararken kendisine; Hikmet, Albay’la konuşurken kendi içindeki başka bir Hikmet’e yaklaşır.

O romanların meselesi, insanın kendisini başkasında bulma denilebilecek bir arzusunun hayal kırıklığına dönüşmesidir.

Roman kişilerinde yalnızlık bir durum değildir yalnızca; anlaşılabileceğine inanmanın ve bunun hayal kırıklığının gecikmiş fark edilişidir.

İnsan, kendisini anlayabilecek birini, birilerini arar.

Kendi içinden geçenleri başka bir zihinde bulmak, söyleyemediğini onun söylemesini, kendi yalnızlığının başka birinde karşılığını görmek ister.

Yakınlık böyle bir umuttur.

Oğuz Atay da ruhunun aradığını okuyucusunda bulmak istemişti:

“Ben buradayım sevgili okuyucum, sen neredesin acaba?”
diye yazıp bıraktı.

Fakat asıl kırılma, kimsenin yokluğunda değil, yakınlık ihtimalinin içinde başlar.

İnsanın kendine en çok........

© 10 Haber