Ağustos güneşinin altında Polatlı’nın bozkır tepelerine talime götürüldüğümüzde kıtanın genç komutanının gözü hep yerde olurdu.

Önceleri bunu yorgunluğa verirdim.

Sonra fark ettim:

Toprağın üzerinde küçük bir bulut gibi ilerleyen karınca kafilelerini izliyordu.

Karıncalar harıl harıl bir yerlere gidiyorlardı.

Birlikte. Dağılmadan.

Sanki önceden kararlaştırılmış bir randevuya yetişir gibiydiler.

Neden onları izlediğini komutana sormadım.

Ama bu bayram günlerinde otoyollara, feribot kuyruklarına, tatil beldelerine akan insan kalabalıklarını görünce o görüntü yeniden aklıma geldi.

On binlerce araç.

Yüz binlerce, belki milyonlarca insan.

Aynı saatlerde yola çıkanlar.

Aynı güzergâhlara yönelenler.

Aynı fotoğrafları çekmeye çalışanlar.

İnsan ister istemez düşünüyor:

Bir toplum aynı anda aynı şeyi yapmaya nasıl karar verir?

Karıncaların cevabı basit.

Onlar feromon izlerini takip eder.

Bir karınca bir yol bulur.

Arkasında görünmez bir iz bırakır.

Diğerleri o izi izler.

İz güçlendikçe kalabalık büyür.

Sonunda bireysel hareket, kollektif davranışa dönüşür.

İnsanlar elbette karınca değildir.

© 10 Haber