Hem Hasta Hem Suçlu 3/ Büyümüş Yaramaz Çocuklar
Nevrasteni ve tükenmişliğin yanında, son on yılda bambaşka bir hızla yayılan üçüncü bir şey var. Yetişkinlikte dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu, yaygın kısaltmasıyla ADHD, artık yalnızca sınıfta yerinde duramayan çocukların tanısı olmaktan çıkmış, şehirli yetişkinin kendini anlatma biçimlerinden birine dönüşmüş durumda. Sosyal medyada otuz saniyelik videolar belirtileri art arda sıralar, izleyenlerin bir kısmı da ekranın karşısında kendini buluverir, ertesi hafta bir psikiyatrdan randevu alır, bir kısmıysa randevuya bile gerek duymadan tanıyı kendisi koyar. Masada yarım kalmış işler, ekranda açık kalmış on beş sekme, okunmamış kitaplar, geçmiş teslim tarihleri birden anlamlı bir bütün oluşturur. Bütün bunlar bir karakter meselesi değil, beynin farklı çalışmasıdır artık. Bu tanı da, tıpkı öncekiler gibi, bir utançla değil neredeyse bir gururla taşınır. Anlatılan hikâye çoğu zaman aynı. Zeki, yaratıcı, hızlı düşünen, sıradan insanların sıkıcı düzenine sığamayan, büyümüş ama içindeki yaramaz çocuğu kaybetmemiş biri. Dağınıklık bir zekâ fazlasının, odaklanamamak sıra dışı bir zihnin bedeli olarak sunulur.
Kuşkusuz çocukluktan beri süren, okulda, evde, işte, ilişkilerde insanın elini kolunu bağlayan gerçek bir dikkat bozukluğu var ve bu insanların bir kısmının hayatı doğru bir tanı ve doğru bir tedaviyle gerçekten değişir. Mesele bu insanların gerçek sorunları değil, tanının sınırlarının giderek bulanıklaşmasıdır. Sınır bulanıklaştığında tanı, bir çağın genel hâlini bireysel bir beyin farkı gibi anlatmaya başlar. Bugünün şehirli insanının cebinde on saniyede bir titreyen bir cihaz bulunur. E-posta, mesaj, haber bildirimi, iş grubundan gelen acil bir soru, bir........
