Heç vaxt  təmtəraqlı, nəinki təmtəraqlı, heç təmtəraqsız da ad günü keçirməmişəm. Aprelin 1-i mənim üçün başqa günlərdən o qədər də fərqlənmir. Sadəcə olaraq, dostlar həmin gün mənə təbrik zəngi edirlər, bu da mənə xoş gəlir. Əvvəllər bir-iki dost mənə saat bağışlayardı, bilirdilər ki, mənim saatdan xoşum gəlir. Sonra onlar da yoruldular ki, bir adama nə qədər saat bağışlayarlar.  Kitab bağışlayan da olurdu. 

Ən böyük hədiyyəni 50 yaşım olanda Ulu Öndər Heydər Əliyevdən almışdım. İtaliyada məxsusi olaraq Ulu Öndər üçün hazırlanmış iki qızıl qələm və üstündə imzası ilə Ulu Öndərin barelyefi olan qeyri-adi bir cib saatı. 

Sonra isə bu ənənəni onun varisi Möhtərəm Prezident  İlham Əliyev davam etdirdi. Cənab Prezidentimiz 60 yaşımda «Şöhrət» ordeni, 70 yaşımda isə «Vətənə xidmətə görə» birinci dərəcəli ordenlə təltif olunmuşam. Bu hədiyyələr  dədəmə də bəsdi, bütün nəslimə də.

Ad günümlə bağlı nəsə yazmaq istədim, sonra fikrimdən vaz keçdim. 25 yaşım olanda «Ən xoşbəxt adam» adlı povest yazmışam, dedim povestdən bir parçanı oxuculara paylaşım. Həmin gün  aprelin 1-i idi, ad günümüydü, kirayədə yaşayırdım, cibimdə də bircə manatım vardı. 

Ağdam  işğaldan azad olunandan sonra neçə ildi ki, «Real» televiziyasının əməkdaşları və bir-iki dostumla  Ağdama gedir, həyətimizdə tonqal yandırır, üstündən hoppanır, Allahın verdiyi nemətlərlə ad günümü qeyd edirəm. 

Və əslində mənə ən böyük hədiyyə Ali Baş Komandan, Cənab Prezident İlham Əliyevin sərkərdəliyi ilə, şəhidlərimizin və qazilərimizin qəhrəmanlığı ilə azad olunmuş Qarabağdı və hər il Ağdamda yandırdığım tonqaldı. 

Allah heç vaxt ocaqlarımızı söndürməsin!

Povestdən bu bir parçanı oxuyun, xoşunuza gəlsə bütövlükdə hissə-hissə yenidən saytımıza yerləşdirərəm. 

Bu gün ayın neçəsidir? Dünən ayın otuz biriydisə, demək  bu  gün  ayınbiri olmalıdır. Bir il də getdi ömürdən. İyirmi dörd yox, iyirmi  beş! Düz iyirmi beş il bundan əvvəl bugünkü  gün  kim  isə  qaçıb  atasını muştuluqlayıb ki, gözün aydın, oğlun olub. Sonra da  yığışmışdılar  ad qoymağa, hərə bir ad  demişdi.  Ata  nənəsi  (babaları  artıq...)  ikiayağını bir  başmağa  dirəmişdi  ki,  uşağın  adını  Məşədi........

© Ədalət