Στις 6 Ιουλίου 1917, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αραβικές δυνάμεις κατέλαβαν την Ακαμπα, ένα λιμάνι μεγάλης στρατηγικής σημασίας για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί είχαν οργανώσει την άμυνά του με κύριο προσανατολισμό τη θάλασσα, θεωρώντας αδύνατη μια επίθεση από την πλευρά της ενδοχώρας. Πίσω από την Ακαμπα εκτεινόταν μια αφιλόξενη έρημος, την οποία οποιαδήποτε εχθρική δύναμη θα έπρεπε να διασχίσει για να προσεγγίσει το λιμάνι από τα μετόπισθεν. Αυτό ακριβώς έκαναν οι Αραβες εξεγερμένοι. Υπό την ηγεσία του Σερίφ Νασίρ και του Αούντα Αμπού Τάγι, με τη συμμετοχή του Βρετανού αξιωματικού Τ. Ε. Λόρενς, πραγματοποίησαν μια εξαιρετικά απαιτητική πορεία για σχεδόν χίλια χιλιόμετρα μέσα από την έρημο, συγκεντρώνοντας καθ’ οδόν πρόσθετες δυνάμεις από τις τοπικές φυλές. Αφού εξουδετέρωσαν την οθωμανική φρουρά που προστάτευε τις χερσαίες προσβάσεις, κατέλαβαν την Ακαμπα, εξασφαλίζοντας μια πολύτιμη βάση ανεφοδιασμού για τη συνέχιση των επιχειρήσεων προς βορράν.

Το εντυπωσιακότερο στοιχείο αυτής της επιχείρησης δεν ήταν μόνο ότι ένα μη τακτικό ένοπλο σώμα κατόρθωσε να καταλάβει μια οχυρωμένη θέση. Ηταν ότι αξιοποίησε πλεονεκτήματα τα οποία ο αντίπαλος είχε υποτιμήσει: τη γνώση του εδάφους, την εξοικείωση με τις αντίξοες συνθήκες και, κυρίως, την αποφασιστικότητα να αναλάβει ένα εγχείρημα που οι Οθωμανοί θεωρούσαν εξαιρετικά απίθανο. Για τους Αραβες εξεγερμένους, η έρημος δεν ήταν απλώς ένα φυσικό εμπόδιο, αλλά ο χώρος στον........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ