Μια φορά κι έναν καιρό, ο αρχιτέκτονας Δεινοκράτης ο Ρόδιος πρότεινε στον Αλέξανδρο τον Μέγα ένα σχέδιο που μόνο κάποιος αχαλίνωτα κόλακας θα το σκεφτόταν: να μετασχηματίσει το όρος Αθως σε ανδριάντα του Μακεδόνα στρατηλάτη, εμπιστευόμενος, όπως λέει ο Βιτρούβιος, την ομοιότητα του σώματός του σε άφθαρτη ύλη με αιώνια θεμέλια. Τα πόδια του Αλέξανδρου θ’ άγγιζαν τη θάλασσα, το δεξί του χέρι θα κρατούσε μια φιάλη, από την οποία θα έρρεαν οι σπονδές προς τιμήν των θεών, ποταμός ολόκληρος, ενώ το αριστερό του θ’ αγκάλιαζε μια πόλη 10.000 νοματαίων.

Ο Αλέξανδρος, που ξέρουμε δα ότι από κάποια στιγμή κι έπειτα και στην κολακεία ενέδιδε και να τον προσκυνούν απαιτούσε, σαν θεό ή έστω σαν υιό θεού (τον πήρε στον λαιμό του εκείνο το θρυλικό «ω παι δίος» με τον οποίο τον υποδέχτηκε ο ιερέας του μαντείου του Αμμωνος Διός στην Αίγυπτο), θαύμασε την ιδέα του Δεινοκράτη, δεν την προσυπέγραψε όμως. Αρκέστηκε στις καλές υπηρεσίες που του πρόσφερε ο Ρόδιος «κατασκευαστικός σύμβουλος» στον σχεδιασμό της Αλεξάνδρειας και στην ανακατασκευή του ναού της Αρτεμης στην Εφεσο, που τον είχε πυρπολήσει η ματαιοδοξία του Ηρόστρατου, Ιούλιο του 356 π.Χ., την ίδια νύχτα που γεννήθηκε ο Αλέξανδρος. Δυσδιάκριτες, σχεδόν αόρατες, μοιάζουν απέναντι στον Αθω-Αλέξανδρο οι γρανιτένιες κεφαλές των τεσσάρων Αμερικανών «πατέρων» επί του όρους Ράσμορ, στη νότια Ντακότα: του Τζορτζ Ουάσινγκτον, του Τόμας Τζέφερσον, του Θεόδωρου Ρούζβελτ και του Αβραάμ Λίνκολν. Και ακριβώς επειδή τα δεκαοχτώ μέτρα ύψος κάθε προεδρικής κεφαλής είναι ασήμαντο συγκρινόμενο με τη μεγαλειότητά του, την απύθμενη και ουρανομήκη, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει προστάξει επί του παρόντος να κατασκευαστεί και η δική του προτομή στο όρος Ράσμορ, που φαντάζει λοφίσκος μπροστά στο μέγεθός του. Να προσευχόμαστε μόνο να μην πληροφορηθεί η κ. Κίμπερλι Γκίλφοϊλ τα........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ