Σε αυτή την ηλικία, το παιχνίδι και η κατασκευή είναι ένα και το αυτό. Δεν ξεχωρίζει αν φτιάχνει ή αν ανακαλύπτει. Σαν να βρίσκει κάτι που υπήρχε ήδη και απλώς περίμενε τη δική του κίνηση για να φανερωθεί. Εκεί αρχίζει μια σχέση με τη μορφή που δεν περνά από κανόνες, αλλά από μια σχεδόν υπνοβατική διαισθητική παρόρμηση.

Ενα παιδί επτά ετών που ακουμπά μια οθόνη με την ίδια φυσικότητα που άλλοτε ένα παιδί εμβάπτιζε τα χέρια του στο χώμα. Το δάχτυλό του ολισθαίνει και ο κόσμος αποκρίνεται. Κάτι ανοίγει, κάτι κινείται, κάτι του επιστρέφει το βλέμμα. Η εμπειρία αυτή εγγράφεται βαθιά, σαν μια πρώτη γνώση. Ο κόσμος μεταμορφώνεται όταν τον εφάπτεσαι.

Σε αυτή την ηλικία, το παιχνίδι και η κατασκευή........

© Το Βήμα