Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, İran Dışişleri Bakanı Arakçi ile 31 Ocak’ta İstanbul’da yaptığı görüşmenin ardından yaptığı açıklamada, Ankara’nın aşamalı ve diplomasi odaklı bir yaklaşımı savunduğunu belirtmişti. (Foto: X-T.C.Dışişleri Bakanlığı)

Ortadoğu’da gerilim yeniden yükselirken, Washington’da İran’a yönelik sınırlı bir askeri müdahale ihtimali giderek daha açık biçimde konuşuluyor. Bu tartışma, nükleer tesislere yönelik “nokta atışı” saldırılardan bölgesel vekalet ağlarının hedef alınmasına kadar uzanan geniş bir yelpazeyi kapsıyor. Türkiye’nin bu tabloda yeniden olası bir arabulucu olarak anılması ise şaşırtıcı değil. Ancak asıl soru şurada düğümleniyor: Türkiye, ABD ile İran arasında bir arabuluculuk süreci yürütmeye çalışırken İsrail faktörünü nasıl yönetecek?

Çünkü bugün bu denklemde en zorlayıcı aktör İran değil, İsrail.

ABD ile İsrail çoğu zaman tek bir stratejik blok gibi algılansa da, İran söz konusu olduğunda bu uyum sanıldığı kadar sorunsuz değil. Washington’un temel önceliği, İran’ın nükleer kapasitesini sınırlandırmak ve bölgesel tırmanmayı kontrol altında tutmak. Bu nedenle ABD yönetimi, geniş çaplı bir savaşa sürüklenmeden, sınırlı ama etkili askeri baskıyı müzakereyle tamamlamayı tercih ediyor.

İsrail cephesinde ise tablo farklı. Başbakan Netanyahu, yaklaşan seçimler ve iç siyasi baskılar nedeniyle İran’ı yalnızca caydırmakla yetinmeyen, çok daha kapsamlı bir askeri yıpratma stratejisini savunuyor. Nükleer tesislerin ötesine geçen, İran’ın bölgesel askeri kapasitesini ve vekil ağlarını da hedef alan bir yaklaşım söz konusu. Bu fark, ABD ile İsrail arasında açık bir çatlağa değilse bile ciddi bir stratejik gerilime işaret ediyor.

Tam da bu noktada Washington’un temel kaygısı ortaya çıkıyor: İsrail’in tek taraflı ve kontrolsüz hamlelerinin ABD’yi istemediği bir bölgesel savaşa sürüklemesi.

Türkiye açısından mesele,........

© yetkinreport.com