Bir zamanlar meydanlarda ve manşetlerde “din elden gidiyor” feryatları yükselirdi; bugün ise tersine bir refleksle “laiklik elden gidiyor” çağrıları yapılıyor… Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin'in tüm okullara gönderdiği Ramazan genelgesi üzerinden yeniden hararetlenen son tartışma bazı kafalarda şöyle bir endişe oluşturmuş… Gerçekten “laiklik elden mi gidiyor?”Bu soru, Türkiye'de neredeyse refleks hâline gelmiş bir cümledir. Konu din olduğunda laiklik hatırlanır; konu özgürlük olduğunda ise çoğu zaman unutulur. Oysa laiklik, yasak üretme mekanizması değil; özgürlükleri güvence altına alma ilkesidir.Önce kavramı netleştirelim.Laiklik, devletin bir din veya inanç karşısında taraf olmaması demektir. Devlet, herhangi bir inancı resmî ideoloji hâline getiremez; vatandaşlarını belli bir dini pratiğe zorlayamaz; bir inancı diğerine üstün kılamaz. Bu, laikliğin özüdür…Peki laiklik, kamusal alanda dinin tamamen yok sayılması mıdır? Hayır…Laiklik, devletin dini yasaklaması değildir; devletin dini dayatmamasıdır!...Bu ayrımı yapmadan yürütülen her tartışma, baştan sakattır…Türkiye Cumhuriyeti'nin laiklik anlayışı, Mustafa Kemal Atatürk döneminde şekillenirken temel hedef, devlet işlerinin dinî otoriteden bağımsızlaştırılmasıydı. Ama bu, toplumun dinî hayatının ortadan kaldırılması anlamına gelmiyordu. Aksine, dinin siyasal araç haline gelmesini önleme çabasıydı…1950'den itibaren Türkiye'de laiklik meselesi, iki farklı yorum arasında gidip geldi…Bunlardan birincisi; dinin kamusal alanda görünürlüğünü minimuma indirme eğilimi güden katı (jakoben) bir yorum… İkincisi ise; devletin tarafsızlığını koruyarak din özgürlüğüne daha geniş bakan özgürlükçü bir laiklik yorumu…Şimdi soruyu yeniden soralım:Bir okulda Ramazan ayı dolayısıyla bilgilendirici etkinlik yapılması, oruç ve paylaşma kültürü üzerine konuşmalar düzenlenmesi laikliğe aykırı mıdır?Eğer bu etkinlikler zorunlu tutuluyor, farklı inançtan veya inançsız öğrenciler üzerinde baskı oluşturuyor,........

© Yeşilgiresun