Bugün babamın doğum günü…

Bu cümle 16 ay önce çok daha basitti. Bir telefon, belki küçük bir plan, pasta organizasyonu…

Bugün ise sadece takvimde duran bir gün değil, içinde bolca eksiklik, bolca da burukluk taşıyan bir tarih.

İnsan birini kaybettiğinde en çok neye üzülür diye düşünülür hep. Yokluğuna mı, alışkanlıkların bozulmasına mı, zamanla sesinin unutulacak olmasına mı yoksa bir daha hiç karşılaşamayacak olmaya mı?

Belki de asıl mesele bunların hiçbiri değil.

Çünkü insan çoğu zaman birini bir anda kaybetmez. Öncesinde fark etmeden eksiltir.

Daha az aramaya başlar.

“Sonra konuşuruz” der, gerçekten ‘sonra’nın olabileceğinden emin........

© Yeniçağ