Cuma günü akşama doğru telefonun ışığı o malum haberle titrediğinde, hepimiz sanki en yakınımızı kaybetmişiz gibi bir sessizliğe gömüldük. Bilge, huysuz ama o tatlı huysuzluğuyla içimizi ısıtan dedemizi kaybettik sanki… Sosyal medyada bir anda o meşhur “cahil” caps’leri, zekâ fışkıran videoları ve o kendine has, her şeyi tartan bakışları kapladı ekranlarımızı. Ama bu kez her zamankinden farklıydı; o kareler bizi gülümsetmedi, aksine içimizde kocaman, tozlu bir kütüphane rafı gürültüyle boşalmış gibi bir his yerleşti. Prof. Dr. İlber Ortaylı’yı, bu toprakların ortak hafızasını ebediyete uğurluyoruz.

Tuhaf değil mi? Biz aslında “cahil” lafını ondan duymayı ne çok sevmişiz. Çünkü o bize cahil dediğinde bunu bir hakaret gibi değil, “Hadi evladım, bak önünde koca bir dünya, devasa bir hakikat var; neden yerinde sayıyorsun?” diyen şefkatli bir dürtme olarak kabul etmiştik. Tabii o eşsiz nezaketinin yanında, cahilliğinden aldığı cesaretle ukalalık yapanlara gösterdiği o haklı öfke de hepimizin hafızasında birer "ayar" dersi olarak kalacak.

2026’nın bu baş döndüren hızında, her şeyi 15-20 saniyelik videolardan ibaret sandığımız şu sığ........

© Yeniçağ