1990’lı yılların sonlarıydı…
Hani şu milenyuma birkaç yıl kala, Türkiye’nin krizden krize koştuğu dönemler.

Yine bir ekonomik kriz vardı.
Bugünkü kadar derin değildi belki ama orta gelir grubunu fena halde sarsıyordu. Alt gelir grubunu saymıyorum bile. Zaten bu ülkede alt gelir grubu hiçbir zaman refah nedir görmedi.

Enflasyon yüksekti.
Vatandaş kendini korumak için kredi kartına sarılmıştı. Kimisi döviz alıyor, kimisi maaşı yetmediği yerde kredi kartını “takviye” olarak kullanıyordu. Halk diliyle söyleyeyim: Kredi kartına takla attırarak hayatta kalmaya çalışıyordu.

O milyonlardan biri de bendim.

Çalıştığım gazete kriz yüzünden maaşları düzenli ödeyemiyordu. Ben de herkes gibi kredi kartıyla idare ediyordum. Bir şekilde, zor da olsa çark dönüyordu.

Derken bir gün…
Kredi kartı pazarının en büyük oyuncularından biri olan banka, kartımı dondurdu.

Limiti yüksek falan da değildi.

Ama o müdahale hayatımı altüst etti.
Krizi çıkaranları, ülkeyi bu hale getirenleri bir kenara bırakmış, öfkemi bankaya yöneltmiştim. O kadar ki, o bankanın şubesinin önünden geçerken bile içim daralıyordu.

Bugün dönüp bakınca biliyorum:
Öfke duymam gereken banka değil, ülkeyi krizden krize sürükleyenlerdi.

Ama bilinçaltı başka çalışıyor.

O yaşadığım travma öyle yerleşti ki, tam........

© Yeniçağ