Bilmiyorum, çok şey mi istiyorum? Ama çocuklar gibi koşmak istiyorum.

Koşabildiğim zamanları hatırlıyorum. Düşerdim; düşer düşmez yeniden kalkardım. Canım yanmazdı.

Plastik gibiydim. Şimdi canımı yakan çok unsur var. O zaman düşüşler hasarsızdı.

Çocukluk dokunulmazlık gibiydi.

Bazı insanlar dizilerde gördükleri aşkı kıskanıyor, bazıları zenginliği, bazıları başarıyı.

Ben koşanları kıskanıyorum. Birinin coşar adımlarını izlerken içimde tuhaf bir sızı oluyor.

“Bak,” diyorum kendime, “koşmak işte bu kadar kolaydı bir zamanlar.” Koş abilmek ne kadar güzeldi… Koşmayı hiç düşünmeden, aklına getirmeden, bedeninin doğal bir

hareketiymiş gibi yapmak, yapıvermek.

Hayat içerisinde elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığımı biliyorum. Gücüm yettiği kadar iyi biri olmaya, iyi davranmaya, iyi hissetmeye çalışıyorum. Bunun için de sürekli koşuyorum ama üzerime düşen görevleri yapmak için. Bedensel koşu........

© Yeniçağ