Bu işin içinden çıkamıyorum. Durumu izah edebilecek olan varsa ne mutlu… İzmir’de yaşadığımı okuyucularım bilir. Bostanlı Mahallesi’nde. “Yaşamaz olsaydım.” diyenleri duyuyordum. Sonunda bize de dedirttiler… Delirttiler. Bu sene Karşıyaka Belediyemiz bir hanım eline devredildi. B. Yıldız Ünsal’a. Nasıl sevindim… Dedim ki: “Buralar çiçek açacak, her şey güzelleşecek.” Gel gör ki her şey daha kötü oldu. Hasta anneciğimin evinin karşısındaki Sanat Parkı taşındı. Eserleri nerelere götürdüklerini bilmiyorum. Tarihi yapılardı. Yok ettiler. Açık konser alanına dönüştürdüler. Sürekli bir karmaşa, gürültü… Devasa bir ışıklı reklam tabelası diktiler. Çok özür dilerim, çingene çadırı gibi oldu. Pavyondan halliceyiz. Zaten park sürekli suç işlenen, alkol tüketilen bir alan. Ne çimen kaldı ne ağaç… Ateş yakan mı istersin, çiş yapan mı istersin, bıçaklı kavga mı istersin, kadın döven mi istersin… Her şey orada. (Boş yapmıyorum, kayıtlı kürekli.) Böylesi huzurlu bir mekânda bunu başarmak gerçekten bir mucize! Tebrik........

© Yeniçağ