Ne zaman izlediğimi net hatırlamıyorum.

Büyük olasılıkla 1980’li yıllarda tek kanallı TRT ekranlarında izlemiş olmalıyım.

Şerif Gören'in yönetmenliğini üstlendiği, Hülya Koçyiğit ve Rahmi Saltuk'un başrollerini paylaştığı 1979 yılı yapımı 'Almanya Acı Vatan' filmi hâlâ aklımda.

Yine çok büyük olasılıkla, ailesi ile birlikte Almanya’da yaşamını sürdüren bir aile büyüğümün olması, film ile kurduğum bağı doğrudan etkilemiş olmalı.

O yıllarda hemen hemen her yaz ailece gelir ve tüm yazı kuzenlerimle birlikte geçirirdik.

E tabii biraz da Heidi'nin desteği de olmuştur.

Alman dili, kültürü ve yaşam düzeni hakkında hap bilgilere sahip olduğum ilk yıllardı.

Fizibilite çalışmalarına çocuk yaşta başladığım bu ülkeyi ziyaret etme fırsatını ise çok geç yakaladım.

Türkiye'den Almanya'ya 1961 yılında giden ilk işçi grubunun ardından, göçün 65’nci yılında Köln Bonn Havalimanı'na adımımı atarak kendim adıma çocukluk hayalimi gerçeğe dönüştürmüş oldum.

Düsseldorf ve Köln’ü kapsayan kültür yolculuğum, Avrupa tarihi içinde oldukça önemli bir yer tutan Almanya hakkında doğrudan kişisel deneyim alanına dönüştü.

İki kent hakkındaki izlenimlerim, Almanya genelini kapsar mı bu konuda tabii ki iddialı cümleler kuramam. Kaleme aldığım yazı iki kent hakkında edindiğim izlenimlerimin bir yansımasıdır.

Düsseldorf, Almanya'nın en kalabalık eyaleti olan Kuzey Ren-Vestfalya'nın başkenti. İlginçtir ki Köln'den sonra eyaletin ikinci büyük kenti. Bir nevi Ankara-İstanbul örneği gibi.

Düsseldorf notlarıma göz attığımda, ilk olarak kent planlamasındaki ‘estetik’ dikkatimi çekti.

Yüksek binaların yoğun olmadığı, insanlar için geniş alanların bırakıldığı, üst düzey ulaşım ağına sahip, temiz bir kent yerleşimi ile karşılaştım. Kuzey disiplini ve mesafeli ilişkiler bu kent kapsamında hâlâ geçerli.

‘Sakin’ kategorisinde bir toplum enerjisine sahip yerleşim alanı, rafine zevkleri olan, mesafeli ama nezaket düzeyi yüksek insanların yaşadığı bir yer hissi yarattı bende.

Yolculuk öncesi, moda ve tasarımın Almanya’daki........

© Yeniçağ