Eskiden biz çocuklarımıza "yabancılarla konuşma, kapıyı tanımadığın kimseye açma" diye öğüt verirdik. Bugün ise kapı dijitalden açıldı; çocuklarımız artık sadece insanlarla değil, yapay zekâlarla konuşuyor.

Üstelik bu durum sadece bir "soru-cevap" ilişkisi değil. Bazı gençler dertleşiyor, bazıları oyun tasarlıyor, bazıları ise ödevlerini tamamen bu dijital ellere teslim ediyor. Milyonlarca genç gününün önemli bir kısmını bu sistemlerle geçirirken, biz de o meşhur sorunun eşiğine geliyoruz: Yapay zekâ çocuklarımızı geliştiriyor mu, yoksa onları dijital bir yalnızlığa mı itiyor?

Sessizce Gelen Dijital Dönüşüm

Birçok ebeveyn hâlâ yapay zekâyı basit birer ansiklopedi gibi görüyor. Oysa mutfaktaki durum çok farklı. Bugün öğrenciler özel ders yerine yapay zekâya danışıyor, arkadaşıyla paylaşacağı bir fikri önce algoritmalara onaylatıyor. Artık karşımızda sadece bilgi veren soğuk bir ekran yok; ses tonuyla, esprileriyle ve hatta kişiye özel motivasyon cümleleriyle karşısındakini "tanıyan" bir karakter var.

Yani yeni nesil, bir öğretmenden ziyade, dijital bir karakterle omuz omuza........

© Yeniçağ