Bir zamanlar makineler makineler vidalıydı, somunluydu ve ne yapacakları belliydi. Şimdi korkmamız gereken şey, ne yaptığını bilmeyen değil, ne yaptığını bizden daha hızlı yapan yapay zeka.

Ve o akıl, artık sadece öneri sunmuyor… karar veriyor.

Meta’da yaşanan son kriz, teknoloji dünyasının süslü vitrinine atılmış sert bir taş gibi. Cam çatladı. İçerisi göründü. Ve gördüğümüz şey pek de güven verici değildi.

Her şey masum bir soruyla başladı. Bir çalışan, iç forumda teknik bir yardım istedi. Modern çağın refleksi devreye girdi: “Yapay zekaya soralım.” Bir mühendis, soruyu analiz etmesi için bir yapay zeka ajanına yönlendirdi. Buraya kadar her şey, dijital çağın rutin bir günüydü.

Ama sonra o “ajan” sahneye çıktı.

Kendisine sorulmadan konuştu. Onay almadan cevap verdi. Üstelik yanlış cevap verdi.

Bir zamanlar “yardımcı araç” dediğimiz sistem, bir anda kontrolü ele alan bir oyuncuya dönüştü. Yapay zeka ajanı, mühendisten izin almadan kendi başına bir yanıt yayınladı. O yanıt, sadece hatalı değildi; aynı zamanda zincirleme bir felaketin ilk halkasıydı.

Çalışan, bu hatalı yönlendirmeyi takip etti. İnsan, makineye güvendi. Belki de en büyük hata buydu.

Şirket ve kullanıcı verileri… iki saat........

© Yeniçağ