Geçen akşam televizyonda bir film seyrettim. Eski Türkiye’den, 1973’ten bir film: Akma Tuna. Konu, Tuna kıyısındaki Estergon kalesinin Kanuni Sultan Süleyman zamanında fethedilmesidir.

Filmde Osmanlı akıncıları ve askerleri hep Türk diye anılıyor. Türk aşağı Türk yukarı. Belki de yüz kez Türk kelimesi geçiyor. Bir sırrı açıklamayan Osmanlı kahramanının gözlerine mil çekiliyor, gözleri kan içindeyken kahraman “Türk ölür de sır vermez.” diyor.

Düşmanla vuruşan bir başka Osmanlı kahramanı “Türk kılıcı kınından çıkmayagörsün.” diye bağırıyor. Bir başka sahnede kahraman haykırıyor: “Savulun kâfirler, Türkler geliyor.”

Allah Allah, bu nasıl Türkiye? Bütün kahramanlar Türk. Oysa “Türk, Kürt, Arap” filan olmalı değil mi?

Şunu da ekleyeyim. Kanuni’nin askerleri Türk de Müslüman değil mi? Elbette Müslüman. “Allah Allah!” nidalarıyla düşmana saldırıyorlar. Şehit edilirken kelime-i şahâdet getiriyorlar. Hele mehter marşları: “Allah yoluna cenk edelim, şan alalım şan”, “Allahü ekber, Allahü ekber, ordumuz olsun daim........

© Yeniçağ