Trabzonspor, Antalya’da oynanan Türkiye Kupası finalinde Konyaspor’u 2-1 mağlup ederek tarihindeki 10. Türkiye Kupası’nı müzesine götürdü. Bu kupa yalnızca bir final zaferi değil; sabrın, yeniden yapılanmanın, doğru teknik adam tercihinin ve vazgeçmemenin ödülüdür. Üstelik bordo-mavililerin Süper Lig’de ilk şampiyonluğunu kazandığı 1975-76 sezonunun 50. yılında gelen bu başarı, camia açısından çok daha derin bir anlam taşımakta.

Finalin ilk yarısında sahada adeta tek takım vardı. Trabzonspor, özellikle orta sahadaki dinamizmi ve hücum geçişlerindeki hızıyla Konyaspor’a nefes aldırmadı. 18. dakikada gelen gol ise hem organize futbolun hem de kalite farkının bir göstergesiydi. Pina’nın başlattığı, Zubkov’un hızlandırdığı atakta topu önünde bulan Onuachu, tam bir golcü santrfor refleksiyle yaptığı harika vuruşla takımını öne geçirdi. İlk yarı boyunca Trabzonspor farkı artırabilecek birçok fırsat yakaladı. Eğer Konyaspor kalecisi Bahadır kritik kurtarışlara imza atmasa devre 3-0 ya da 4-0 bitebilirdi.

Fakat futbol yalnızca iyi oynadığınız anlardan ibaret değil. Soyunma odasında yapılan konuşmalar, oyuncuların karakteri ve ikinci yarıya verilen reaksiyon da en az ilk 45 dakika kadar önemlidir. Konyaspor Teknik Direktörü İlhan Palut, takımını ikinci yarıya bambaşka bir ruh haliyle çıkardı. Daha agresif, daha önde basan ve mücadele eden bir Konyaspor vardı sahada. Nitekim 50. dakikada Trabzonspor savunmasının affedilmez hatasında Muleka skoru eşitledi. İşte o an maç yeniden başladı.

Golün şokunu atlatamayan Trabzonspor için asıl kırılma anı ise 57. dakikada geldi. Konyaspor penaltı kazandı ve topun başına Enis Bardhi geçti. Tribünler sessizliğe gömülmüşken Bardhi’nin vuruşunda top direkten döndü. İşte futbolun güzelliği tam da burada. Bir santimetre sizi kahraman da yapar, yıkan da.

Penaltının kaçması Trabzonspor’a yeniden hayat verdi. Oyunun kontrolünü tekrar eline alan bordo-mavililer, özellikle son........

© YeniBirlik