Kapitalizm gücünü insanı çok boyutlu kuşatması, ruhunu kötürümleştirmesi ve umudunu yıkmasından alır. İnsanı meta dünyası içinde kaybeder, haz ve arzu inşa ederek labirentlere sokar. Hayatla kurduğu tüm ilişkileri bozar, dejenere eder. Hiçlik duygusunu kökleştirir. Çaresizleştirir, mananın kaybolması ve umudun tükenmesi için stratejik olarak saldırır. Fakat umut esas itibariyle bir karşı duruş ve bir varoluştur. Umut hayatın sırlarını aramaktır, hayatın büyüsünü hissetmektir. Umudun en büyük meziyeti esir alınamamasından gelir. Umut yalnızca tahayyül ya da tasavvur etme değildir, aynı zamanda pratik bir çabayı ifade eder.

Umut özünde bir potansiyeldir. Daha açığa çıkmamış ama çıkma ihtimali olandır.

Umut arzulanan rüyadır.  Rüya gibi insanı sarar, içinde barındır, rüya gibi “gerçek” ama elle tutunmayan fakat tutulma ihtimali olandır. Umut, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın kainatı tanımlarken söylediği gibi bir tohumdur. Bütün bir evrenin özünü kendinde toplayan veya taşıyan bir tohum… Serpildiği yerde çatlamaya duran.

Faşizmin en temel karakteristik özelliği umutsuzluğu, endişeyi, paniği örgütlemesidir. Faşizm umutsuz yığınların sığınağı olduğu ölçüde iktidarını pekiştirir. Ve yığınları öldürücü bir güce çevirir. Faşizmin olağanüstü devlet biçimi olması yanında bir kültürü, bir yaşam tarzını ve bir estetiği ifade etmesi boşuna değildir. Faşizm bir yandan da arzu edilen, arzulanandır. Canetti bu durumu körleşme olarak ifade eder ve gerçeklikten kopma olarak tanımlar. Körleşmeyi arzunun ürettiği bir “gerçeklik” olarak ifade eder. Faşizmin büyük becerisi arzunun ürettiği gerçekliği kitleselleştirmesidir.

Finans kapitalin kar açlığı ve kâr arzusuyla beslenen ve şekillen, bir iç savaş devleti olan faşizm bir hayat tarzı kurar ve onu son derece detaylı örgütler. Kurduğu evrende umut yoktur, umut  yitip gitmiştir. Onun yerine görev ve hiyerarşi gelir. Ancak tarih boyunca umut direnenlerin en büyük silahı olmuş ve en zor şartlarda tutundukları........

© Yeni Yaşam