Batılılar, kendilerini, “negativite” ve onun dolayımında üretilen “öteki” üzerinden kurarlar.

“Negativite”, olumsuzlamak demektir, inkâr etmek, reddetmek.

Kendi dışındakini kabul etmemek.

Kendi dışındakine hayat hakkı tanınmamak.

Kendine ayrıcalık tanımak. 

Kendini merkeze yerleştirmek, diğerlerini kendine bağlamak, kendine bağımlı kılmak.

Diğerlerinin de bir kendi’leri olduğu hakikatine erememek. 

Kendini hakikat zannetmek haddizâtında, haddini de zâtını da aşarak!

Kültür durumu, böyle bir dışlayıcılık, ben-merkezcilik, bencillik biçimi üretiyor, normalleştiriyor bunu. Kültür, bir şeyler inşa etmek, “yaratmak”, ortaya koymak olduğu için, insan kendini bir şey zannediyor, zamanla tek şey olarak vehmediyor, tanrılaştırıyor. Ve dünyaya nizam vermeye kalkışıyor.

Aslında bu hâlet-i ruhiye, bir kendi olamamanın, hatta bir kendinin olmamasının sonucu.

Kendini, kendi üzerinden değil hep öteki üzerinden, üstelik “kötü öteki”, şeytanlaştırılan, aşağılanan öteki üzerinden tarif ediyor. Kendini ancak böyle meşrûlaştırıyor. Demek ki, kendisinin meşrû olmadığına dair bir algı, belki de bir bilinç var şuuraltında.

Kendini kendi üzerinden değil de, öteki üzerinden tanımlamak bir eksikliğe işaret eder. Lacan’ın “eksiklik” kavramı izah etmeye yetmez bunu.........

© Yeni Şafak