Şemsiyeli genç kadın ile şemsiyesiz delikanlı

Eminönü’nde vapurdan indiğimizde o kadar şiddetli bir yağmur yağıyordu ki neredeyse herkes iskelenin çatı kenarına sığınmıştı.

Tam karşıda tramvay durağı vardı ama oraya kadar gitmeyi kimse göze alamadı. Yanımdaki genç, “Geç kaldım, yetişemeyeceğim” diyerek söyleniyordu.

Sağanak yağmurdan çatının duvar kenarındaki altına sığınanlar da gencin söylediklerini duyuyordu.

Onlardan bir tanesi çantasına uzandı içinden bir şemsiye çıkardı ve delikanlıya dönerek, “Başıyla “gel” diye işaret etti.

Genç hiç beklemeden şemsiyenin altına girdi.

Birbirini hiç tanımayan şemsiyeli genç kadınla şemsiyesiz nereye gecikiyorsa geciken o delikanlı aynı şemsiyenin altında tramvay durağına geçtiler.

Gencin sözlerini duyan herkes onları izliyordu.

Kadın tramvay durağının akbil basılan yerine kadar geldi.

Genç delikanlı cebinden çıkardığı akbili basarak içeri geçti.

Kadın teşekkür bile beklemeden geri döndü ve ikinci caddeden Yeni Cami tarafına geçmek için yol kenarında yeşil ışığın yanmasını beklemeye başladı.

Ne onlar birbiriyle konuştu ne onları izleyenler aralarında yorum yaptı.

Gözümüzün önünde muhteşem bir insanlık gerçekleşti.

Türkçeye Arapçadan geçen şemsiye kelimesi “güneş” anlamına gelen Şems’ten türetilmiş ve “güneşlik” anlamını taşır.

Fransızcada parasol olarak adlandırılan eski şemsiyelerdeki sol kelimesi “güneş” anlamına gelirken........

© Yeni Şafak