Doğu Akdeniz ısınıyor. İsrail, İran’ı “çözebilseydi” bu daha yakın bir tehdit olurdu. Ancak yüzlerine gözlerine bulaştırdılar. Yine de gidişat bellidir: Cumhur-başkanı Erdoğan’ın “Türkiye’nin güvenliği Şam’dan, Beyrut’tan başlar” vurgusu İsrail’e mesajdır. Tel Aviv’den -iç politik hesap ve stratejik tercihle harmanlanarak- gelen fevri reaksiyon mesajın alındığını gösterir. İsrail, Türkiye ile “mücadele hattını” Doğu Akdeniz ve Suriye üzerine kurguluyor. Yunanistan ve Kıbrıs Rum Kesimi, gönüllü olarak bu kurguya katılmıştır.

Fark ediyorsunuz; iki aktör hacimlerini aşan, agresif bir politikaya yöneliyorlar. Bunun birkaç sebebi var: Bir. Ukrayna savaşı “sınırların değişmezliği” algısını yıktı. Atina için tedirgin edicidir. İki. Türkiye; Libya, Kafkaslar, Suriye ve Irak’ta stratejik zemin kazandı. Üç. Türkiye’nin sorunlu dosyalarını (Suriye, Ermenistan, terör vb) tek tek kapatıyor olması, geriye yoğunlaşacağı iki konu bırakır: Ege ve Kıbrıs. Atina yaklaşan dalgayı görüyor. Dört. Türkiye-Batı ilişkileri -karşılıklı yarar parantezinde- tazeleniyor. Atina, bu gelişmeyi durdurma ya da tersine çevirme arayışındadır. Beş. Küresel/bölgesel gelişmeler AB’yi kapsama alanını genişletmeye itiyor. Yunanistan/Rum Kesimi, bu süreci Orta Asya’dan Balkanlara, kendi gündemi için bir kaldıraç olarak kullanıyor.

MACRON’UN GÖRÜNMEYEN AMACI

Altı. AB ve NATO’daki belirsizlik Yunanistan/Rum Kesimi’ni İsrail’le yakınlaşmaya itiyor. Yedi. Fransa; Yunanistan’a “nükleer şemsiye” teklif ederken, Kıbrıs’ta asker bulundurmak için Rum Kesimi ile anlaşma imzalıyor. Ankara’dan gelen “Ne yapıyorsunuz” sorusuna verdikleri yanıt şudur: “Amacımız sadece silah satmak.” Ama bu kadar basit değil. Fransa; Suriye ve Lübnan’da (ve Kafkaslarda ve Afrika’da) oyun dışı kaldı. Doğu Akdeniz’e Kıbrıs üzerinden tutunmaya çalışıyor.

ANKARA’NIN TONU........

© Yeni Şafak