Tâhâ Suresi’nin ikinci âyetinde meâlen şöyle buyurulur: “Biz bu Kur’an’ı sana mutsuz olasın diye indirmedik.” Bu âyetin sebeb-i nüzulüne dair iki rivayet vardır:

1.Bir rivayete göre Efendimiz (sav) geceleri teheccüd namazını çok uzun ve de tek ayak üstünde kılıyordu. Hatta uyumamak için göğsüne ip bağlıyordu. Bunun üzerine bu âyet nazil oldu. Bu rivayeti kabul etmek şu sebeplerle pek mümkün değildir: 1. Bu rivayete göre Efendimiz’in (sav) teheccüd namazlarını çok uzun kılması onu mutsuzlaştırması gerekir. Böyle bir şey düşünülemez. Zira namazları uzun kılmak, onun için olsa olsa mutluluk ve huzur vesilesi olur. 2. Âyetin bağlamı, Resûl-i Ekrem’in ibadetleri değil Kur’an’ın niçin indiği ve ondan kimlerin istifade edip kimlerin istifade edemeyeceği hakkındadır. 3. Bu rivayetler tâbiûn âlimlerinden nakledilmiştir. Onlar, vahyin nüzul dönemine şahit olmadıkları için sebeb-i nüzule dair rivayetleri onların şahsi yorumları olabilir; bu sebeple bağlayıcı değildir.

2. Yine tâbiûn âlimlerinden gelen rivayete göre müşrikler Efendimiz’e (sav) “Sana indirilen Kur’an’ın sana mutsuzluk getireceğini düşünüyoruz.” diyorlardı. Bunun üzerine nazil oldu. Mekkelilerin Efendimiz’e (sav) bu gibi sözler söylediği kesindir. Âyetin, bu tür sözlere cevaben indiği düşünülürse şu mesaj anlaşılır: “Hayır! Biz sana bu kitabı mutsuz olman için göndermedik. Yaşadığın sürece göreceksin ki bu kitap senin mutluluğunu artıracak, seni çok daha mutlu ve........

© Yeni Şafak