PKK sadece sahada terör saldırıları yapan bir örgüt değildi; bilinmek, görünmek, hissedilmek, ciddiye alınmak istiyordu. Pusuya yatıp güvenlik görevlilerimizi şehit ederken aynı zamanda ülke geneline de korku, tedirginlik, huzursuzluk yaymayı hedefliyordu. Kendi kavramlarını üretmişti: Uyguladığı teröre “savaş”, “mücadele”, “halk kurtuluş savaşı”, “bağımsızlık savaşı”, örgütüne “ordu”, militanlarına “savaşçı”, “gerilla”, ölülerine “şehit”, yakalanan terör suçlularına ve en başta Öcalan’a “esir, tutsak” diyordu. PKK’nın bu kavramsallaştırması karşısında devlet ise örneğin “savaş” kavramına karşı “terörle mücadele” kavramını kullanıyor, terör örgütünün kavramlarına “sözde” sıfatını ekleyerek etkisizleştirmeye çalışıyordu.

Terörle mücadele nihayet başarıya ulaştı. Sahada terör de yok terör örgütü de yok. Ama şunu kabul edelim: Terör örgütü, kendi tabanının sosyolojisini değiştirmeyi başardı, bunu yaparken de önce kendi tabanının dilini dönüştürdü.

Sadece kendi tabanını mı dönüştürdü? Maalesef hayır. Ülkenin geri kalanında da, hiç hak etmediği bir tepkiyi, korkuyu, tedhişi, öfkeyi, kini de inşa etmeyi başardı. Amacı en baştan buydu: Kürtler kendisini sevsin, Türkler ise kendisinden korksun ve nefret etsin istiyordu. Maalesef bunda kısmen de olsa başarı sağladı.

Sivrisinek rahatsız edici bir hayvandır. Odaya girer, bir kuytuda saatlerce kımıldamadan pusuda yatar. Gecenin karanlığında, uykunun en tatlı anında sinsice insanın üzerine konar, en uygun bölgeyi belirler, hortumunu sokar, önce uyuşturur, kanı çeker ve kaçar. İnsan, ısırma sırasında değil, sonrasında........

© Yeni Şafak