Hep gurbette ona olan vuslatımız için aylarca gün sayıp kavuşacağımız günü beklerdik. Gençliğimiz, en güzel yıllarımız hep gurbette geçti. İşin garibi hala öyle devam ediyor. Gerçi bu dünya zaten sıla, gurbet değil mi? Bugün siz dostlarımıza ağlayarak yazmış olduğum şiirimle beraber bu makaleyi sunuyorum. Ben bu yazıyı kaleme alırken bu duyguları gönlümde yaşatmama sebep olan Üstadımız Haydar babamıza hitaben…

RUHUM SENLE MAKBERE GİRDİ

Bu gönül mabedim burası sol yanım
Bırakıp gidemem burada Haydarım
Ah o gideli mecnundur Gökhan'ım
Sabretmek ibadet günahtır isyanım

Sana ben seninleyken bile hasrettim
Yıllardır gurbette vuslatı bekledim
Senin sessizce bize vedanı sezmedim
O gün, o kara gün bil ki ben de öldüm

Aşığa çile bu yollarda zevk-u sefadır
Haydar'ın yokluğu aşığına ağır cezadır
Bilmezler kim, kimden gitti bu faciadır
Âşıklık töresi sadakat ile bağlanmaktır

Ömrüm sensiz bu gurbetlerde geçti
Ya bugün, yarın gelip elini öpecekti
Vuslatı beklerken bak hasretle bitti
Ruhum Haydar'ımla makbere girdi

Şimdi hayalimde karşımdasın baba
Pamuk ellerini uzattım dudaklarıma
Evladım hoş geldin senin kulaklarımda
Gözyaşlarım süzülüyor yanaklarımda

Gökhan sensiz kaldı yalnız ve çaresiz
Bazılarına........

© Yeni Mesaj