İtiraf edeyim… Her orman yangınında içim yanıyor ama beni en çok yakan alevler değil, insanların kurduğu cümleler oluyor.

"Daha sonra otel yapılacakmış..."

"Maden sahası açılacakmış..."

“Birilerine peşkeş çekilecekmiş...”

Dikkat edin, yangın kadar bu cümleler de çoğaldı. Belki doğru, belki yanlış... Ben bugün bunların hangisinin doğru olduğunu tartışmayacağım. Ama şunu sorgulamak istiyorum: Bir toplum neden daha duman tüterken ilk olarak rantı düşünüyor? Neden insanların devlete, kurumlara ve birbirine güveni bu kadar aşındı?

İşte asıl yangın burada başlıyor.

Ben ormanı sadece ağaç olarak göremiyorum. O ağacın gölgesinde serinleyen çobanı görüyorum. Dalına yuva yapan........

© Yeni Meram