Türkiye’de uyuşturucu meselesi artık yalnızca sokakların, parkların, metruk binaların başlığı değil; evlerin, aile sohbetlerinin ve okul koridorlarının da konusu. “Çocuklarımızı koruyalım” cümlesi herkesin üzerinde uzlaştığı bir niyet. Tartışma, bu niyetin hangi yöntemle hayata geçirileceğinde başlıyor. Son yıllarda sıkça duyduğumuz önerilerden biri de okullarda uyuşturucu testi yapılması.

İlk bakışta güçlü bir fikir gibi duruyor: Erken yakala, erken müdahale et. Ancak bir okulun görevi yalnızca “tespit” yapmak mı, yoksa çocuğu güvenli bir öğrenme alanında tutarak riskleri azaltmak mı? Test politikası, bu sorunun tam ortasına düşüyor.

Okulda uyuşturucu testi, eğer “kapsayıcı bir sağlık politikası” değil de “güvenlikçi bir tarama” olarak kurgulanırsa, çocukları korumak yerine onları damgalama ve dışlama riski üretir. Bir test sonucunun okul yönetimi, öğretmenler, hatta akranlar arasında dolaşması; çocuğun etiketlenmesi, okuldan kopması, aile içi şiddetin tetiklenmesi gibi zincirleme sonuçlara yol açabilir. Üstelik testler tıbbi açıdan da kusursuz değildir: Yanlış pozitif sonuçlar mümkündür; bazı ilaçlar veya etken maddeler testleri etkileyebilir; doğrulama testleri yapılmadan verilecek kararlar telafisi zor........

© Yeni Birlik