Bir gün mutlaka bu dünyayı ölümle terk edeceğini bile bile devamlı kalacakmış hissi çoğu insanları aldatır. İnanan müminler ise, hayatın anlamını bildiklerinden hem dünya, hem de ahiret hayatlarını kazanmak için elinden gelen gayreti gösterirler.

Bir kervan gibi dünyaya gelip, yine bir kervan gibi kafile kafile arkasından bu dünyadan göçüp gidenlerin arasına, 1958 yılında önce babam katıldı gitti. Kendisi Hafız idi. Şu gök kubbeden hoş bir seda bırakarak rahmet-i Rahman’a kavuştu. Henüz otuz yaşına girmemişti. O zaman ben yedi yaşlarındaydım ve ilkokul birinci sınıfı bitirmeye yaklaşmıştım. Böylece, önce babadan öksüz kalmıştım.

Babamın vefatından sonra, derin bir hoca olan dedem beni yanına aldı. Babaannem ve Altun ve Şerife halalarım evlâtları gibi bana baktılar. İlk ve orta okulu onların yanlarında geçirdim. Benim üzerimde çok hakları oldu. Hakikaten onların haklarını ödeyemem diye düşünüyorum.

Daha sonra, Kdz. Ereğli ilçesindeki endüstri meslek lisesini kazanıp orada okumaya başladım. Bu sefer dayılarım........

© Yeni Asya