Fakat, üzerine Cenab-ı Hak tarafından fânîlik damgası vurulan bu âlemde, hiçbir varlık ebedî olarak kalamamış, ecel vakti geldiği zaman istemese de, bu dünyayı terk etmek zorunda kalmıştır. İlk insan ve ilk peygamber olan Hazret-i Âdem Aleyhisselâm bin yıl yaşadığı halde, ecel vakti geldiği zaman dünyayı terk etmek durumunda kalmıştır.

İnsanlık tarihine baktığımız zaman, her gelen bir müddet yaşamış ve Allah tarafından tayin edilen ecel geldiği zaman, her insan bu dünyadan göçüp gitmiştir. Halbuki, her insanın fıtratında ve vicdanında ebedî olarak yaşamak hissi vardır. Başına gelen her türlü musibet ve hastalıklara karşı direnmeye ve hayatını korumak için elinden gelen her şeyi yapmaya çalışır. Fakat ne çare ki, Allah’ın koyduğu kanundan kurtulamaz ve er ya da geç bu dünyadan istemese de göçüp gitmek mecburiyetinde kalır. Bu hakikatten anlaşılıyor ki, bu dünya daimî olarak kalınacak ve yaşanılacak değil, ecel geldiği zaman geçilecek bir imtihan yeridir.

Bediüzzaman Hazretleri bahsi geçen hakikati veciz bir tarzda şöyle nazara........

© Yeni Asya