Bediüzzaman Said Nursî  Hazretleri, “Mesalikte ve meşreplerde ittihat mümkün olmadığı gibi, caiz de değildir.1, Çünkü umûr-u uhreviyede  haset ve muzâhemet  ve münakaşa olmaz. Münâkaşaya, rekâbete kalkışsa, ibadette riya ve nifak etmiş gibidir.”2 Yani herkesin aynı meslek ve meşrepte olamayacağını ifade ederek bu farklılığa cevaz vermiştir. Çünkü fıtratlar ayrıdır. Herkesin aynı tarzı benimsemesi mümkün değildir. Ancak aynı meslek ve aynı meşrep içerisinde bulunan insanların kendi aralarında ihtilafa düşmeleri, hizmet ruhuna zarar veren ciddî bir problemdir.

Aynı hedefe yürüyen insanların birbirlerini desteklemeleri gerekirken, küçük meselelerden dolayı ayrılığa düşmeleri ihlâsı zedeler, kuvveti dağıtır ve hizmetin bereketini azaltır. Hâlbuki Kur’ân-ı Kerîm, Nahl Suresi 90. ayette mü’minlere ihtilafı değil, ittifakı emretmektedir. Çünkü birlik rahmettir, tefrika ise zaaftır.

Bu noktada istişare önemli bir esas olarak karşımıza çıkar. İslamiyet’te istişare sadece bir görüş alışverişi değil, aynı zamanda ortak akla teslim olma prensibidir. Peygamber Efendimiz (asm) bile vahyin gölgesinde olduğu halde birçok meselede Ashabıyla istişare etmiş, ümmetine meşveretin ne kadar önemli olduğunu göstermiştir.

Bugün birçok hizmet grubunda umumî istişareler yapılmakta, meseleler konuşulmakta ve sonunda ortak kararlar alınmaktadır. İstişare esnasında herkes görüşünü söyler, düşüncesini ifade eder. Ancak karar verildikten sonra artık şahsî kanaatlerin geri planda kalması........

© Yeni Asya