Tevekkül, elimizden gelen çabayı, gayreti, çalışmayı yaptıktan sonra neticeyi, sonucu Allah’a bırakmak anlamına gelmektedir. Tevekkül, kadere rıza ve Allah’ın hikmetine güvenmektir. Ama “tevekkül ediyorum” diye hiç çalışmamak tembelliktir. Meselâ bir sınavınız var. Eğer hiç ders çalışmazsanız ve “Ben Allah’a tevekkül ettim” derseniz, bu doğru olmaz. Çünkü Allah bizden çalışmamızı ve gayret etmemizi ister. Ama dersinize güzelce çalışıp sonra sonucu Allah’a bırakırsanız, işte bu tevekkül olur.

Tevekkül etmezsek ne olur?

Tevekkül, kalbimizi çok rahatlatan, bizi sıkıntıdan üzüntüden kurtaran çok güzel bir duygudur. Çocukken yanımızda anne-babamız gibi bizi koruyan güçlü biri olduğunda çok rahat ve huzurlu hissederiz değil mi? Hatta geceleri korkunca babamızın yanına koşarız. Eğer böyle bir sığınak ve güç olmasa çocuk kendini çok üzgün hisseder ve korkar öyle değil mi? Ama anne babamız her zaman yanımızda olmayabilir. Küçük bir çocuğun asansörde kaldığı anların yer aldığı bir video izledim ve çok etkilendim. 5-6 yaşlarında küçük bir çocuk asansörde yalnız kalmış ve diz çöküp ellerini açmış şöyle dua ediyordu: “Allah’ım biliyorum ki yalnız değilim, korkmuyorum, Sen varsın, lütfen kapı açılsın.” Çok geçmeden kapı açılıyor ve çocuk........

© Yeni Asya