Bir haber düştü akşamın bağrına,

Dağlar sustu, denizler feryatta.

Başet Dağı buz kesti veda çağrısında,

Kardelenlerin boyun bükük toprakta:

Bir çağrı yükseldi mana âlemlerinden,

Anadolu’ya kar düştü yükseklerden.

Bir yiğit göçtü sadakat burcundan,

Mahzun bir sadâ kaldı ardından:

Tahirler, Zübeyirler seni beklerken,

Gidişinle bir âlem sarsıldı derinden.

Nurlar eksilmesin diye feyiz kapısından,

Canı Cânân’a kurban edip de gittin:

Trabzon yazında açan çiçekler,

Seni sorar şimdi esen yellere.

Karadeniz’in yeşili mahzun ardından,

Nur kervanına katılıp da gittin:

“Durursam düşerim, kardeşim,” derdin,

“Emriniz olur Sultanım,” deyip yetişirdin.

Bir âlim göçünce âlem ölür der gibi,

Nasıl oldu, anlamadık; sarsıldı cihan.

Nur oldu, Nurlarla gitti güzel insan:

Nice kalbe muhabbet, nice gönle Nur ekti,

Şahidiz yâ Rabbi, gönüller yaptı da gitti,

İsm-i Vedûd’un hürmetine affeyle onu,

Sonsuz rahmetinle........

© Yeni Asya