Aklı olmayan bir kimse; ne sağlığının ne de malının kıymetini idrak edebilir. İnsan, aklı sayesinde düşünür, tartar, sorgular ve tercih eder. İslâm’da aklı olmayanın sorumlu tutulmaması, aklın ne kadar mühim bir yere sahip olduğunu açıkça gösterir. Ancak burada sorulması gereken asıl soru şudur: Akıl yalnızca bir nimet midir, yoksa aynı zamanda ağır bir imtihan mıdır?

Her nimet, beraberinde bir sorumluluk getirir. Akıl da böyledir. İnsanı diğer varlıklardan ayıran bu üstün kabiliyet, doğru kullanıldığında insanı hakikate ulaştırır; yanlış kullanıldığında ise onu felakete sürükler. Bu sebeple akıl, başıboş bırakılabilecek masum bir emanet değil; hesabı sorulacak bir istidattır.¹

Kur’ân, aklı devre dışı bırakmaz; bilakis sürekli çalıştırır. “Düşünmez misiniz?”, “Akletmez misiniz?”, “Düşünen topluluklar için ibretler vardır” gibi hitaplarla insanı kör bir taklide değil, bilinçli bir imana çağırır. Fakat Kur’ân, aklı ilâhlaştırmaz. Aklı yoldaş alır; mutlak rehber kılmaz. Çünkü akıl işaret eder, hüküm koymaz.........

© Yeni Asya