Bu veciz ifade, ferdî bir kanaatten ziyade, asırların imbiğinden süzülmüş müşterek bir tecrübenin hülâsasıdır. Cahil; bilginin, anlayışın ve muhakemenin uzağında olduğu için insanî münasebetlerde dengeyi bozmakta, dostluk zannedilen bağlar çoğu zaman hüsranla neticelenmektedir.

Ecdadımız bu tür hikmetli sözleri “durûb-u emsâl” tabiriyle ifade ederdi. Yani farklı zamanlarda, farklı kişilerce yaşanmış benzer hâdiselerin, ibretli bir hüküm hâline gelmesi… Atasözleri bu bakımdan ferdin değil, cemiyetin müşterek hafızasıdır. Binlerce insanın aynı yanılgıyı yaşaması ve aynı neticeye varması, bu sözlere kuvvet ve itibar kazandırmıştır.

Ne var ki, çağ değişse de bazı hatalar değişmemektedir. Binlerce yılın, binlerce âlimin emeğiyle vücut bulmuş........

© Yeni Asya