Üç derdim var; birbirinden seçilmez: Bir ayrılık, bir yoksulluk, bir ölüm.

Sağlığımız Ebedî Sağ’dan…

Ve her şey yerli yerince…

Sen dokunma yeter ki…

Tam kıvamında tabiat.

Dün papatyaları gördün ya…

Erik ağaçları nasıl patlamış!

Karın içinden kar gibi çiçekler…

Bir süsledi ki hayalimi!

Baharla beraber pırrr…

Çiçekler kuş gibi açılır.

Arıları, kelebekleri çağırır.

Sonra çocukluğumun aşkı erikler. 

Dişlerim de sana benzedi.

Haa, düşlerimi sorma!

Babam da senden sonra…

Eksik işler bitsin diye…

Eksikler çoğaldı bir de!

Bugün-yarın bitecek derken…

Hepsi; şimdi imiş meğer!

Babam, bunların “birinde”öldü.

Sana da “yeteri kadar” yaşadı demişti.

O da gidince “ha” dedim.

Yeterince yaşamış o da!

Doksanı biraz aşıncaydı; dünyası bittiğinde.

Her hayat, her ölüm........

© Yeni Asya