Bu sözler, yalnızca bir nasihat değil; aynı zamanda toplumun ahlâkî dengesini ayakta tutan bir hakikatin özetidir.

​Kur'ân dersi, insanı başıboş bırakmaz; ona temkin, yani ölçü ve denge kazandırır. Özellikle gençlik dönemi, duyguların kabardığı, arzuların yoğunlaştığı bir zaman dilimidir. Bu dönemde insan, çoğu zaman sonuçları düşünmeden hareket edebilir. İşte Kur'ân, gence “Cehennem var, sarhoşluğu bırak” diyerek sadece uyarıp korkutmaz; aynı zamanda ona "Kendine gel, düşün!" der. Bu bir uyanış çağrısıdır. Çünkü insan, sorumluluğunu hatırladığında gerçek özgürlüğün sınırlarını da idrak eder.

​“Şiddetli azap var, tokat yiyeceksin” ikazı, zalimi adalete başını eğmeye mecbur eder. Bir toplumda zulmedenler hesap vermeyeceklerine inanırsa, orada düzen bozulur. Fakat İlâhî adaletin varlığına iman, zalimi dizginler, mazluma ise umut verir. Böylece Kur’ân’ın sadece kalpleri değil, toplumları da inşa ettiği görülür.

​Kur'ân’ın çok yönlü hitabı, hem nefse hem de zalim güçlere karşı insanın iç ve dış dünyasını dengeleyen bir sistem kurar. Bir yandan insanın nefsini terbiye ederken, diğer yandan toplumsal adaletin temelini atar. Bu yüzden Kur'ânî ve imanî dersleri alan bir insan, sadece kendine çekidüzen vermez;........

© Yeni Asya