Son yılların en popüler ebeveynlik tanımlarından biri “çim biçme makinesi aile” modeli. Çocuğun önüne çıkabilecek her taşı, her engeli, her ihtimali önceden fark edip ortadan kaldıran; yolu pürüzsüzleştiren, düşmeyi imkânsız hâle getirmeye çalışan bir aile anlayışı… Niyet iyi. Hatta o kadar iyi ki, kim evladının canı yansın ister? Ama mesele tam da burada başlıyor. İyi niyetle atılan her adım, doğru sonuç doğurmayabilir.

Çim biçme makinesi aileler, çocuklarını koruduklarını sanırken aslında hayatın en temel öğretmenini devre dışı bırakıyor: tecrübeyi. Çocuk düşmeden kalkmayı öğrenemiyor. “Hayır” cevabını duymadan sınır tanımayı; beklemeden sabretmeyi; zorlanmadan direnç geliştirmeyi beceremiyor. Çünkü her defasında anne baba devreye giriyor; öğretmenle konuşuyor, arkadaşla araya giriyor, çocuğun hayatla arasına set çekiyor. Böylece çocuk, sorun çözme........

© Yeni Ankara