Geçen gün bir binanın asansöründe kaldım. Sadece birkaç dakikalıktı. Ama bana saatler gibi geldi.

İlk başta sakin kaldım. Sonra telefonumu çıkardım. Çekmiyordu. Düğmelere bastım.

Yanıt yok. Kapıyı zorladım. Açılmadı. Bir süre sonra içeride garip bir duygu oluştu.

Sanki dünya ilerliyordu da ben yerimde kalmıştım. Asansörden çıktıktan sonra aklıma şu geldi:

Belki de sadece ben asansörde kalmamıştım. Belki de hepimiz biraz orada kalmıştık.

Çünkü son yıllarda toplumun genel ruh hâline baktığımda aynı duyguyu görüyorum.

Herkes hareket ediyor. Ama kimse ilerlediğinden emin değil.

Gençler okuyor. Mezun oluyor.

Sınavlara giriyor. Kurslara gidiyor.

Yabancı dil öğreniyor. Ama sonra dönüp aynı soruyu soruyor:

Ama gelecek hesabı yaparken sürekli değişen şartlarla karşılaşıyor. Emekliler yıllarca çalışıyor. Dinlenmeyi hayal ediyor. Fakat emeklilik geldiğinde yeniden mücadele etmek zorunda........

© Yeni Ankara