Ahlak konuşmayı çok seviyoruz.

Özellikle de başkalarının ahlakını...

“Bu siyasetçi ahlaksız. Şu esnaf fırsatçı. Bu patron vicdansız. Şu kadın yanlış giyiniyor. Bu kadın haram yiyor.”

Herkes hakkında bir hükmümüz var.

Hiç aynanın karşısına geçip şu soruyu soruyor muyuz?:

“Ben gerçekten ahlaklı mıyım?”

Çünkü başkasının günahını görmek kolaydır. İnsanın kendi yanlışını görmesi ise zor.

Rüşvet alanı görünce öfkeleniyoruz.

Peki işimizi hızlandırmak için araya tanıdık koyduğumuzda?

“Torpil değil, tanıdık vasıtasıyla hallettik.”

Markette fahiş fiyata kızıyoruz.

Peki sattığımız malın kusurunu müşteriden gizlediğimizde?

İşçinin hakkını yiyen patrona kızıyoruz.

Peki sekiz saatlik ücret alıp üç saatimizi boş geçiriyorsak?

Bu soruları kendimize de soruyor muyuz?

İnsan kendi yanlışına isim bulmakta ne kadar mahir, değil mi?

Başkasınınki torpil, bizimki tanıdık kullanmaktır.

Başkasınınki yalan, bizimki mecburiyettir.

Başkasınınki kul hakkı, bizimki küçük bir meseledir.

İnsanın kendisini kandırması işte tam da burada........

© Yeni Akit