Küller arasında filizlenen vicdan

Vicdan, insanın iç dünyasında yer alan ilahî bir muhasebe merkezidir. Âhirete doğru yol alan insan denilen uçağın kara kutusu gibidir. Nasıl ki bir uçağın kara kutusu, en büyük kazalardan sonra bile hakikati saklar ve gerçeği ortaya çıkarır; vicdan da insanın en karanlık anlarında bile hakikatin izini muhafaza eder.

İnsan kimi zaman hatalarla, günahlarla, ihtiraslarla küle dönmüş bir hayatın içinde kalabilir. Fakat o küllerin arasında bile bir ses hâlâ konuşuyorsa, işte o vicdandır. Vicdan, üstü örtülse de tamamen yok olmayan bir hakikat kıvılcımıdır.

Bu yüzden vicdan büyük bir değerdir. Çünkü vicdan, insanın iyiyi kötüden ayırma yetisinin son sığınağıdır. Eğer bir toplumda veya bir insanda vicdan kaybolursa; adalet, merhamet, doğruluk ve insaniyet de onunla birlikte kaybolur. O zaman geriye sadece güç, çıkar ve zulüm kalır.

Kısacası; vicdan kaybedildiğinde insan sadece bir şey kaybetmez, her şeyi kaybeder. Çünkü vicdan, insanı insan yapan en temel emanettir.

Vicdan, insanın iç âlemine yerleştirilmiş ilahî bir pusuladır. O, doğru ile yanlışı ayırt etmemize yardım eden, kalbin derinliklerinden yükselen sessiz bir çağrıdır. İnsan çoğu zaman dış dünyadaki kanunlardan kaçabilir; fakat vicdanının hükmünden kolay kolay kaçamaz. Çünkü vicdan, yalnızca toplumsal bir denetim değil, aynı zamanda Allah’ın kuluna verdiği manevi bir emanettir.

“Muhakkak ki biz emâneti göklere, yere ve dağlara arz ettik de (onlar) onu yüklenmekten çekindiler ve ondan korktular; insan ise onu yükleniverdi. Doğrusu o çok zâlim, çok câhildir.” (Ahzab Sûresi/ 72)

Bu emanet, insanı insan yapan değerlerin başında........

© Yeni Akit