Kentsel dönüşüm ya da hafızayı sıfırlamak

İçinde büyüdüğüm ev yıllar önce yıkıldı. Çocukluğumun geçtiği, odalarını, merdivenlerini, duvarlarını ve pencerelerinden görünen manzarayı yıllar sonra bile gözümün önüne getirebildiğim o ev artık yok. 

İlkokulun geniş bahçesi, göğe yükselen ağaçların serin gölgeleriyle bir cennet köşesi gibi önümüzde açılırdı; biz de o gölgeler arasında, neşemizi topun peşinde koşarak dile getirirdik. 

Kızarmış yanaklarımızla terli terli oturduğumuz ağaçların serin gölgeleri sanki başka bir dünya idi… İlkokula başladığım ilk gün zemin kattaki sınıfın camından dışarıda bana el sallayan büyük abimi dolu dolu olmuş gözlerimle izlemiştim. Çocukça bir korkuyla bir an bile gitmesin istiyordum… Okulun civarından her geçişimde o günün sızısını ilk günkü gibi yıllarca hissettim… Abimi izlediğim o pencere artık yok, çünkü ilkokulum da yıkıldı.  

Ortaokul ve liseyi okuduğum tarihi bina Haliç'in karanlık sularına tepeden bakardı. Hemen arkasındaki yurtta kalırdım ve geceleri ailemden uzakta yattığım o ranzadan şehrin ışıklarını seyreder hayallere dalardım. 

Lisede sürekli sanatsal etkinlikler yapardık okulun konferans salonunda. Onun heyecan ve mutluluğuyla adeta uçarak dolaşırdık o koridorlarda. Bu binalar da yerlerine yenileri yapılmak üzere yıkıldılar.  

Şimdilerde oturduğum ev de bir süre sonra yerinde olmayacak gibi görünüyor. Çünkü kentsel dönüşüm çalışmaları mahallemizin birçok yerinde arkasında toz bulutu bırakarak gürültüyle sürüyor. Yakında sıra bizimkine gelecek.  

Bazen düşünüyorum: Biz gerçekten kentsel dönüşüm mü yaşıyoruz, yoksa zihinsel ve ruhsal bir dönüşümün mü içinden geçiyoruz? 

Şehirleri “böyle” mi kurmak zorundayız? 

Böyle kurmak ve belli periyotlarla yıkmak mı zorundayız? 

Çünkü şehir yalnızca binalardan, binalar da yalnızca beton ve camlardan oluşmuyor ki! 

Bir ev, yalnızca dört duvardan ibaret........

© Yeni Akit